de lucht in een vakantiepark

Telkens als ik mijn kleindochter van zes uit school haal, valt me op hoe divers de groep afhalers is. Ik zie hoogblonde mama’s, Surinaamse schonen, moeders met hoofddoekjes, hoor Italiaans praten. De juf is Marokkaans. Kortom, een bont gezelschap op het luizenmoederplein.

Hoe anders is het op het vakantiepark waar ik met dezelfde kleindochter een weekend doorbreng. In de winkel, in de speelruimte, in het restaurant en in het zwembad, ik zie alleen maar ‘bleekgezichten’. Ik link dat beeld meteen aan de nieuwste TV-reclame van een vakantiepark. Je blijft reclameman.

In die reclame komen alleen puur Hollandse gezinnetjes voorbij. Er wordt gerept van de o zo belangrijke familiebanden die je in een vakantiepark kunt aanhalen. Aan de rand van het zwembad, terwijl kleindochterlief een perfecte rugslag demonstreert, vraag ik me af of deze manier van communiceren een Turkse, Marokkaanse, Antilliaanse of wat voor ‘crossculturele’ familie dan ook, aanspreekt.

Beetje benepen van dat vakantiepark. Dom ook. Want in feite is de doelgroep veel groter dan het vakantiepark laat zien. Opeens ruikt het in het zwembad niet naar chloor.

Maar naar spruitjes.

dit is een column van Rijssie en communicatiebureau the x culture club
communiceren met het Nederland van nu